« هلن و کلاغ
شورشی »
دیماه هزاروسی صدوهشتاد چهار
بود.حدودساعت شش صبح،با گزارش پلیس صدوده به همراه همکار با تجربه ام به سوی یکی
از کلانتری های حوالی میدان آزادی حرکت کردیم . تمام سطح شهر را برف سنگینی
پوشانده بود.تهران سپید پوش شده بود . من ، از شیشه ی بخار گرفته به برف نگاه می
کردم و به سپیدی می اندیشیدم و به این شکوه طبیعت . خواب آلود و خسته به نظر می
رسیدند . گویی همه شهر را به زور سرنیزه بیدار کرده باشند .
ماشین ها خواب آلود و کثیف بودند
. آدم ها خواب آلود و تمیز و شیک بودند و همه در خواب .دستی به صورتم کشیدم و
چشمانم را با پشت آن مالاندم . نگاهی به مددکار پیر انداختم .
بی شباهت به اتومبیل های فرسوده از رده خارج
نبود . به نظر می رسید ساعات پایان زندگی اش را می گذراند . لب های آویزان و پوستی
چروکیده ، موهای زبر و سیاه خاصه سالمندان. توی ذوق آدم می زد . یک خال درشت قهوه ای رنگ
کنار لب بالایی اش بود . اما با همه زشتی و پیری اش ، او مهربان بود . به راستی تا
آن لحظه هرگز صورتش را ندیده بودم . او آنقدر مهربان بود که نمی گذاشت در حضور او به
کسی سخت بگذرد .
حدود یک ماه می شد که به آن مرکز انتقال یافته
بودم . من همه دوران کارآموزی ام را پس از فارغ التحصیل شدن در مرکزی کاملاً خصوصی
گذرانده بودم و اکنون محکوم به گذران محکومیتم به عنوان روانشناس بی تجربه ، در
مرکزی دولتی ، فرسوده و ... آنجا را فقط
می شد دیوانه خانه نامید و بس . مکانی برای
انسان های بی مصرف و به درد نخور که حضورشان در جامعه باعث آلودگی و مزاحمت
شهروندان سالم بود .
ماموران کلانتری ، درجه داران و سربازان همگی سحر خیز بودند
. وقتی مرا دیدند ، گل از گلشان شکفت . هر یک به نوبه خود سعی می کردند در حضور من
، خود را شایسته و موجه نشان بدهند . به نظر می رسید هرگز سرو کاری با دخترهای
زیبا و خوش اندام نداشته اند . اغلب چهره های شهرستانی بودند . با من مثل فرمانده
شان رفتار می کردند . در حضور من ، با لباس های فرم مرتب ، موهای آراسته ، (البته
اغلب آنها مویی نداشتند) انگار در حال کنترل آنها باشم . خبردار می ایستادند . و
گوش به زنگ بودند که من چه می خواهم تا از همدیگر پیشی بگیرند و آنرا به خدمتم
بیاورند . نفهمیدم چطور مرا در آن لباس چروکیده با آن صورت خواب آلود و بدون آرایش
پسندیدند . بهر حال ، من هیچ کدام را نمی دیدم . همه ی آنها مضحک و خنده دار بودند
.
وارد اتاقکی نسبتاً
بزرگ شدم . سقف بلندی داشت . و خیلی سرد بود . روی تختی فلزی ، پسری دراز کشیده
بود و من فقط صورتش و دستهایش را می دیدم . چند پتوی کهنه و مندرس را که بوی بدی می
دادند روی او انداخته بودند . چهره اش خیلی آرام می نموداما رنگ صورتش برگشته بود
. دستهایش را با دستبند آهنی به دو سوی تخت بسته بودند و پاهایش را هم . تب داشت و
می لرزید . یکی گفت : یک دقیقه پیش به او مقدار زیادی آرام بخش تزریق کردم.
اما او می لرزید و دندانهایش را به هم می سابید . عرق کرده
بود . موهای سیاه بلندی داشت . خیس بودند . انگار او را از وان آب داغ در آورده و
خشک نکرده توی تخت انداخته اند . نمی دانستم چرا با مرکز ما تماس گرفته اند . او
به پزشک جسمانی نیاز داشت . چشمانش را باز نمی کرد . نمی دانستم خواب است یا بیدار
سرش را به چپ و راست می چرخاند و دست و پاهایش را می کشید . دستبند آهنی خونین شده
بود . قدرت زیادی داشت . از دهانش خون آمد و من دیگر نتوانستم تحمل کنم . نیم ساعت
بالای سر او ایستاده بودم ونمی دانستم چه می کنم و یا چرا آنجا هستم . درجه دارها
توضیح می دادند. سربازها فریاد می زدند . همه با صدای بلند اسم همدیگر را صدا می
زدند . سرباز محمدی، ستوان یگانه ، جناب سرگرد بیدار و ...
من سرم درد گرفت . هرگز در چنین موقعیتی نبودم . نمی دانستم
چرا آنجا هستم و ... مددکار فرسوده ی خوش اخلاق ، هرگز وارد اتاق نشد .گفت : او
عریان است و من از لحاظ شرعی اشکال دارد بالای سر او حاضر شوم . نمی دانم چرا از
پسرک ترسیده بود . رویش را با پتو پوشانده بودند . گرچه بر اثر تقلاهایش پتو کنار
می رفت اما آنقدر هیجان زده و عصبی بودم که وقت نکردم ببینم چه جسم زیبایی دارد.
یک ساعت حضورما هیچ فایده ای نداشت. آنها می گفتند که پسر
بیچاره بیمار نیست بلکه همه اش صحنه سازی است . و در نهایت او از هوش رفت . اما
قبل از آن آنقدر خون بالا آورد که مجبور شدند وی را به بیمارستان انتقال بدهند .
سرم درد گرفته بود. توضیحات افسران به هم ، به من و شلوغی محیط آن کلانتری حالم را
به هم می زد . اولین بار بود که چنین حادثه ای برایم رخ میداد. به جایی اعزام شده
بودم و به کاری ارجاع یافته بودم که نمی شناختم و نمی دانستم . به هیچ وجه مربوط
به حوزه کاری من نبود . من یک روانپزشک
ساده بودم نه چیز دیگری . سربازها که بداخلاقی مرا دیدند از اطرافم پراکنده شدند.
برای ارائه پاره ای
از توضیحات بیشتر ، به دستور ریاست کلانتری به اتاق فرماندهی رفتم . سرهنگ وحیدی ،
با چشمان کلاج . نمی دانستم چه کسی را نگاه می کند. وقتی با خانم شیخی حرف می زد
مرا نگاه می کرد . تب کردم . عرق از صورتم می چکید . او توضیح می داد و من نمی
شنیدم .
نمی دانم چرا آنقدر
حواس پرت شده بودم وقتی به خودم آمدم روی تخت اتاق کارم دمرو خوابیده بودم . با
همان لباس چروکیده ی کثیف . دست و صورتم را شستم . لکه های خون آن پسر تبدار بر
آنها بود . از راهروی بیماران گذشتم . هنوز ساعت هشت صبح بود و همه در خواب ناز .
بیماران عزیز ، گوسفندان بیچاره تمدن و تاریخ و جامعه شان بودند. برای رفتن به
محوطه حیاط ، باید از دالان بیماران می گذشتم . یک دالان آبی رنگ . البته آبیِ رنگ
و رو رفته نفتی . مثلِ خودِ روانی های بدبخت . کسالت آور بود. همیشه گذشتن از آن
راهرو و دیدن چهره های آنها ، حتی وقتی در خواب بودند ملال آور بوده است .
در یکی از اتاقها
بسته بود. بی سابقه بود. نگهبان بخش ، که مرد قوی هیکل پشمالویی بود، روی نیمکت دم
در به خواب رفته بود . در را باز کردم . روی تخت ، دو تا دست را با کمربند چرمی
سیاه و زمخت بسته بودند به لبه های تخت . پنجره ها باز بودند. بخاری روشن بود و
هوا نه سرد ، نه گرم . بیرون برف نمی آمد . باد می وزید اما هوای اتاق سرد نبود .
زیر پتو ، چهره ی آرام پسر بود . به پشت ، خیلی ناز به خواب رفته بود . خیلی خیلی
ناز. صورتش غیر عادی بود . لب های زیبایی داشت . بینی بزرگ و نتراشیده و چشمان گود
رفته و ابروان پرپشت مشکی . روی صورتش چند جای کبودی بود. روی گردنش خراشیده شده
بود . یک ژاکت سبز لجنی تنش کرده بودند . زیر ژاکت ، قسمتی از یک زنجیر نقره ای
رنگ به چشم می خورد . کنجکاو شدم . آنها می گفتند هیچ نشانی نداشته است .با خودم گفتم
آیا ممکن است زنجیر را ندیده باشند؟ به خاطر آوردم که او عریان بود و هیچ زنجیری
برگردن نداشت . آرام آرام زنجیر را بیرون کشیدم . از زیر ژاکت بیرون آمد. یک حلقه
بزرگ مردانه به زنجیر بود . یک حلقه نقره ای ظریف . ناگهان چشمانش را باز کرد .وحشتزده
به عقب رفتم . چشمان سیاه تاری داشت . به نظر می رسید مرا نمی بیند . در نگاهش
نشانی از ترس نبود . نوعی وحشی طبیعی . شاید مغرور . نمی دانم . چند قدم به عقب
رفتم . مثل آنهایی که جن دیده اند ، ترسیدم . به طرف در رفتم در حالیکه به او نگاه
می کردم از در خارج شدم .بازگشتم و دزدانه نگاهی انداختم . او به خواب رفته بود.
آهسته به او نزدیک شدم . خواب بود و آرام.
پنجره ها را بستم .
پرده ها را کشیدم . لحظه ای به برفی که روی درختهای عریان نشسته بود نگاه کردم و
نمی دانم چه مدت طول کشید و من همانطور ایستاده کنار تخت ، از پشت پرده به منظره
بیرون خیره شده بودم . دستی روی شانه ام حس کردم . وحشتزده و سراسیمه برگشتم .
خانم اسدی بود . خمیازه ای کشید . همه بوی دهانش را به سوی من بیرون داد . مغرورانه
با سر به پسر اشاره کردم . توضیح داد که بعد از
رجعت ما ، او را از بیمارستان به اینجا آورده اند .
وقتی روبروی هم
چایی می خوردیم توضیحات کامل را خانم شیخی سحر خیز و شاداب داد . او همیشه سرحال
بود . می گفت این سحرخیزی او به خاطر نماز سروقت است . و البته به ما هم توصیه می
کرد که نماز بخوانیم . او بسیار قوی بنیه بود اما چه فایده ، در حال پوسیدن بود.
نمی دانم تا کی می خواست آنقدر انرژی مصرف کند . گفت که پسر را ساعت دو یا بیشتر ،
در میدان آزادی ، در حالیکه لخت مادرزاد بوده ، دستگیر کرده اند . چند راننده او
را دیده اند و به 110 گزارش کرده اند . او هیچ حرفی نمی زده . با پای برهنه و بدون
هیچ لباسی روی برفها راه می رفته است . ماموران به گمان مستی او را مفصل کتک می
زنند. برای بازجویی ، همراه با سئوالات ضربات مشت و لگد نثارش می شده است اما او
هیچ حرفی نمی زده است.
زمانی که پی برده اند مست نیست او را به زندان انداخته اند
. تا اینکه او دچار تشنج
می شود . مانند دیوانه ها خود را به دیوار می کوبد و آرام نمی گیرد . آنها تنها می
توانند شورتی تنش کنند . با خودم گفتم "چه بد" . از این شیطنت خودم خوشم
آمد . حتی در شرایط جدی هم من دست از خیالات طنز آلود بر نمی دارم . به هر صورت ،
او در برابر همه کس مقاومت می کرده و اجازه معالجه توسط پزشک را نمی داده است . و
به محض اینکه تنهایش می گذاشته اند خود را به در و دیوار می کوبیده است . و آنها
مجبور
می شدند زنجیرش کنند. آنقدر دست و پا زده
است که رگ دستش پاره می شود . در بیمارستان به محض اینکه به هوش می آید ، مانند یک
شورشی همه جا را به هم می زند . او به کسی آسیب نمی رسانده تنها خودش را مجروح می
کرده است . و بیمارستان از قبول او سر باز زده و آنها وی را به سرعت برق به اینجا
فرستاده بودند .
دلم به حالش سوخت
... بیشتر کنجکاوی بود تا حسی ترحم انگیز . دوست داشتم هر چه زودتر کارم را شروع
کنم. گویی یک موقعیت دوست داشتنی و باب دلم ، مثل یک شانس فوق العاده به سراغم
آمده باشد . تا ظهر بالای سر او بودم . کارهای معمولم را به فراموشی سپردم .
مدیریت چندین مرتبه مرا پیج کرد اما نرفتم .دفتر ریاست شبیه به همان بازداشتگاه
بود. مخوف و تمیز . همیشه پنجره های بسته و پرده های کشیده و چهره آقای دکتر ،
گرفته و عبوس . او از نسل مددکاری شیخی بود . هیچ دوست نداشتم با او رو برو شوم .
از سویی می ترسیدم همه بی انضباطی ها را در پرنده ام ثبت کند. اما نه . او احمق
بود اما مرا هم دوست داشت . مگر می شد دختر جوانی به زیبایی مرا ، دوست نداشت ؟
حقیقت این است که
به خاطر زیبایی فوق العاده ام همه شیفته من بودند. و من به خاطر این توجهات ،
بسیار مغرور بودم . همیشه خودم را بالاتر از اطرافیانم حس می کردم . همکاران هم
جنس من از من متنفر بودند . درست مثل دخترهای فامیل صدای غیبتشان را پشت سرم
می شنیدم. و اما همکاران غیر هم جنس ، آنها که شانس درا یجاد رابطه برای خود قائل
بودند ، همیشه خوش اخلاق و تر و تمیز . وآنهایی که بویی از زیبایی نبرده بودند
همواره در حضور من بی توجه و عصبی می نمودند. در محل کارم ، تنها دو نفر نسبت به
من
بی تفاوت بودند. خانم شیخی پوسیده و مهربان ونگهبان بخش زنجیری ها ، اوستا ممد .
اسم کوچکش محمد بود و فامیلی اش استاد. همه او را اوستا ممد صدا می زدیم .
ظهر او به هوش آمد. وقتی خانم شیخی آماده می شد تا نماز
بخواند او به هوش آمد. مقدار زیادی داروی خواب آور و آرام بخش ، همراه با پنی
سیلین و آنتی بیوتیک های رنگاوارنگ به او خورانده و تزریق کرده بودند . من مثل یک
پرستار کنارش نشسته بودم .
او زیبا نبود . اما جذاب بود . یک نوع موجود دوست داشتنی .
ریش های کوتاه بسیار کم پشت . موهای بسیار بلند و مشکی . اما چه فایده ، باید با آنها
خداحافظی می کرد . منتظر یکی از آقایان مددکار شدم تا با ماشین مو تراشی اش بیاید
و همه این شکوه و زیبایی را به درون سطل آشغال بریزد . و او آمد . آقای زیبایی بود
. جزو گروه بدشانس . اخم آلود و ناخرسند. مثل همیشه حتی سلام هم نکرد . من هم طبق
معمول بی تفاوت حتی نگاهش نکردم . از پنجره ، انگار هیچ موجودی در اتاق نیست ، به
بیرون نگاه می کردم
پسر دیوانه به هوش
آمده و با دو چشم سیاهش به سقف چشم دوخته بود.
به محض اینکه صدای
ماشین را شنید سرش را به چپ چرخاند و به آقای زیبایی نگاهی غضب آلود انداخت . دستش
را کشید اما نتوانست آنرا بالا بیاورد . آنها را محکم به تخت بسته بودند. رنگ
صورتش تغییر کرد . سرش را بالا و پایین می آورد . به چپ و راست می چرخاند. و
ناگهان فریاد زد . وقتی ماشین را به صورتش نزدیک کرد با نیروی عجیبی تقلا می کرد و
فریاد می زد . زیبایی همکار ، عادت داشت . دست بزرگش را روی پیشانی پسر گذاشت و
آنرا به تخت چسباند . دلم به حال پسرک سوخت . اشکهایش سرازیر شده بود.
زیبایی برای شروع ، موهای پسر را بین انگشتانش گرفت تا
امتحان کند آیا ماشین کار
می کند یا نه و مقداری از موها را کوتاه
کرد . در این هنگام احساس کردم پسر دارد از هوش می رود . ناگهان ناخواسته فریاد
زدم :" ولش کن !" زیبایی چند قدم به عقب رفت و مات و مبهوت مرا نگاه می
کرد. ناگهان چند نفر از پرسنل مثل گله ای گوسفند به داخل اتاق هجوم آوردند . همه
گمان میبردند که زیبایی قصد آزار مرا داشته است . و او را ملامت میکردند . اما من
به سرعت با صدای بلندتوضیح دادم که موضوع چه بوده است . هرگز خود را چنین نشان
نداده بودم . همیشه سعی می کرده ام در کنار غرور بسیار بالایم ، خود را روانشناسی
معقول و تحصیل کرده و با فرهنگ جلوه بدهم . بسیار با وقار البته همیشه با فیس و افاده
های معمول یک دختر خوشگل پایتخت نشین .
برای همه غیر منتظره بود . آنها بیمار را رها کردند اما ول
کن من نبودند . هر چه سعی کردم با اصطلاحات روانشناسی آنها را قانع کنم که پسر در
شرایط روحی مناسبی نبوده است ، گوششان بدهکار نبود . و این بار به دفتر آقای رئیس
، درست مثل یک زندانی تبعید شدم. خانم شیخی که
نمازش را نیمه کاره رها کرده بود و به خاطر آن مرا سرزنش می کرد ، مشایعتم
کرد . مثل یک سرباز بازویم را گرفته بود . هر چه تقلا کردم رهایم نکرد . وقتی آقای
رئیس عصبانیتش را در حضور خانم شیخی بر سرم خالی کرد و بعد از خروج وی عذرخواهی اش
را تسلیم من نمود و در انتظار عفو من بود تازه به خودم آمدم .
همه اتفاقات آنروز
را مرور کردم . رئیس با استراتژی خاصِ خودش سعی داشت دلم را بدست آورد. دستهایش
مثل پروانه در فضا می چرخیدند و لب هایش حرکت می کردند اما من چیزی نمی شنیدم
. چه اتفاقات عجیبی افتاده بود . هرگز تا این اندازه غیر عادی نبوده ام . هیچ
موضوع جدیدی نبود . همیشه بیمارانی از این نوع داشتیم . پسرهای جوان زیادی به
اینجا منتقل شده بودند همه آنها عصیانگر و عصبی .خیلی از آنها زیبا و خوش هیکل .
نمی دانم به چه چیز این پسر بیمار علاقه مند شده بودم . و در نهایت توبیخ شدم . یک
هفته مرخصی بدون ثبت در دفتر . دوباره مورد لطف بی کران آقای رئیس قرار گرفته بودم
. خوب یادم هست برای اولین بار حالم از خودم به هم می خورد . آرزو می کردم کاش
زیبا نبودم . در آن یک هفته به خانواده ام حتی تلفن هم نزدم . و تلفن های آنها را
هم جواب ندادم . من در شرق زندگی می کردم. درون آپارتمان یخ زده و آنها در غرب ،
میان کوچه باغ های بزرگ و ویلایی اجدادی ما .
دلم هوای پسرهای
محله را کرد . هوس کردم به کامران زنگی بزنم . حتی یکروز لباس پوشیدم و تا پای
ماشین هم رفتم اما منصرف شدم . همه فکر و ذکرم آن پسر دیوانه شده بود . به حادثه
می اندیشیدم . به صبح ، ظهر و عصر آنروز کذایی . همه ی هفت روز را برف بارید . هر
روز به تماشای برف و مردمان کند می نشستم . از پشت شیشه ، آپارتمان های دود گرفته
روبرو را ، و خیابانهای دور را ، بزرگراه ها را و ماشین ها را می دیدم . خیلی
آهسته و کند شده بودند . میان سپیدی برف ، لکه های کوچک سیاهی بودند. دلم گرفت .
واقعاً نمی فهمیدم چه اتفاقی افتاده است . همه چیز خوب و عالی بود . من راضی وشاد
و خرسند بودم .
محل جدید کارم را دوست داشتم . دور از شهر بود و نزدیک به
آپارتمانم . همسایه ها آدمهای ماشینی بودند. صبح زود سرکار و آخر شب در خواب سنگین. آن روزها هیچ فردی پیشنهاد
دوستی نداده بود . رابطه ام با همه مثل همیشه بود . با همه گنده دماغی، دوستان
بسیاری داشتم . تلفن ها را جواب ندادم . پدرم چند مرتبه تا پای آپارتمان آمد. زنگ
زد اما در را باز نکردم . از همسایه ها پرسیده بود و آنها همانطور که من سپرده
بودم گفتند به مسافرت رفته است . یک هفته کامل درونِ آپارتمان زندانی بودم
. تنها برای خرید بیرون می رفتم . و چند مرتبه دوستم را پذیرفتم . سارا و دوست
پسرش علی . آنهامی آمدند و در اتاق خواب من ، ساعاتی را با هم می خوابیدند و بی
آنکه متوجه تغییرات من شوند می رفتند.
کسی نمی فهمید من گرفتار شده ام .حس می کردم که بی نهایت بی
حوصله شده ام اما نمی دانستم به چه دلیلی . و شنبه از راه رسید . نمیدانم چرا اما
خود را بیش از اندازه آرایش کردم . بهترین لباسم را پوشیدم . خیلی خوشحال با همه
همکاران احوالپرسی کردم . خودم هم شاخ در آوردم . هرگز تا آن حد شاد و از همه
مهمتر صمیمی نبوده ام . همیشه شادی کاذب همراه با غرور . شادمانه در اتاق را باز
کردم . اما تخت خالی بود . آه از نهادم برخواست .
انگار دنیا را بر سرم خراب کرده باشند . نتوانستم از کسی
بپرسم او کجاست . به خاطر غرورم بود . و آنها به اندازه کافی متعجب شده بودند .
مثل یک شکست خورده ، عصبی و نومید سرم را پایین انداختم و از دالان آبی به سوی
حیاط حرکت کردم . بیمارها ، به نیمکت ها چسبیده بودند . یکی طبق معمول دست داخل
بینی اش کرده بود. یکی بدنش را با انگشت می خاراند . یکی شعر می خواند . از جلوی
اوستا ممد رد شدم . بی آنکه لباسم را عوض کنم و بر طبق مقررات روپوش سفیدم را
بپوشم . وارد حیاط شدم . توی محوطه ، دیوانه های خطرناک را توی قفس توری انداخته
بودند . بر خلاف همیشه همگی شان آرام و ساکت بودند. صدایی از آنها به گوش نمی رسید
. باعث تعجبم شدند اما مدت زیادی به آنها فکر نکردم . دوباره سر به لاک خودم فرو
بردم . حوصله ی تعجب نداشتم . برف زیر پایم له می شد . مددکارها بیمارها را مجبور می
کردند راه بروند . نگاهم به آن سوی توری افتاد . خیلی عجیب بود آنها همیشه خود را
با شدت به توری آهنی می زدند و با تمام نیرو سرو صدا ایجاد می کردند . حیاط را به
دو قسمت کرده بودند . دو بخش را با تور آهنی از هم جدا بودند .
روی نیمکت سبز رنگی
، کنار درخت بلند سرو ، پسر را دیدم . لباس سفید پوشیده بود . موهایش در دو طرف
صورتش ژولیده رها شده بود . مثل یال شیر نر ، به او ابهت می داد . موهایش با باد
به حرکت در می آمدند.
او در قسمت دیوانه های زنجیری چه می کرد ؟ نمی دانستم . به
من نگاه می کرد . تا کنار توری رفتم . چسبیده به آن ، بدون توجه به خطرش ، او را
نگاه می کردم . پاهایم توی گل فرو رفت . آب
وارد کفشم شد و شلوار نوی جین گرانقیمتم گلی شد . نگاه از او بر نمی داشتم. او هم
به من نگاه می کرد . درست روبروی او ایستاده بودم . گونه هایش سرخ شده بودند .
بینی اش ملتهب شده بود .
وقتی دقیق شدم
متوجه شدم او مرا نگاه نمی کند. در واقع او به هیچ چیز نگاه نمی کرد . لبخند بر
لبش بود . او مرا نمی دید . سردم شد . خیلی سرد . شتابان وارد راهرو شدم . با کفش
های گلی بی توجه به فریادهای اوستا ممد به سوی اتاقم دویدم . کفش هایم را درآوردم
. روی صندلی نشستم . بی آنکه بدانم چه اتفاقی برایم افتاده است ، زانوهایم را در
بغل گرفتم . دوباره مثل دیوانه ها شده بودم . به یک نقطه خیره شدم . و ناگهان به
خودم آمدم و دیدم مدت زیادی است زل زده ام به دیوار. ظهر ، وقتی همه نهار می
خوردند خانم شیخی مرا صدا زد . به دنبال صدایش تا اتاق موسیقی رفتم . به محض گشودن
در ، چشمم به پسرک افتاد که روی صندلی کنار دیوار نشسته است . ناخودآگاه خوشحالی
عظیمی به من دست داد . خیلی آرام نشسته بود و به سمفونی مشهور بتهوون گوش می داد
. و آهنگ را زمزمه می کرد . سرش را به
دیوار پشتی تکیه داده بود .
لبخند می زد . خانم
شیخی دست مرا گرفت . روی صندلی پشت میز کار نشاند . اتاق سفید بود . خیلی سفید بود
. صندلی ها ، مبل ها ، همه اشیاء سپید بود . گویی برای اولین بار بود که وارد آنجا
می شدم . روبروی پسرک نشستم . نمی دانستم چه بگویم . دست و پایم را گم کرده بودم .
لبخندی بر لبانش بود که هرگز محو نمی شد . خیلی آرام بود و هوم هوم می کرد . برای
خودش لالایی می خواند. همراه با موسیقی سرش را تکان می داد . پشت میز نشسته بودم و
خودکار آبی در دستانم بود . کاغذ سفید را خط خطی می کردم . نمی دانستم چه بگویم .
خانم شیخی را صدا زدند .
من و او در اتاق
تنها شدیم . درست مثل زمانی که قرار بود از من امتحان بگیرند . به نظرم آمد آن پسر دیوانه ، استادم بود که یک
بیمار فرضی شده است تا مرا در جایگاه روانپزشک بیازماید . قرار بود هر چه می دانم
رو کنم .باید نمره قبولی می گرفتم . دست و پایم را گم کرده بودم. می ترسیدم حرفی
بزنم و سئوالی بپرسم و اشتباه باشد و او مردودم کند . اما پسرک حالت کسی را داشت
که در این دنیا نیست . ناگهان هوشیار شد . سکوت را شکست . درست لحظه ای که موسیقی
تمام شد ، در همان جا که آخرین نت نواخته شد ، او گفت :" سلام" .
قلبم هوری ریخت زمین . دستپاچه گفتم :" سلام" .
گفت :" من شورش هستم . بیست و دو سال دارم ". چشم به دهانش دوخته بودم .
هیچ کاری نمی کردم . او واقعاً یک پسر معمولی بود . حتی به نظرم زشت آمد . اما
طلسم شده بودم . تنم داغ شد .
این حس هر بار که
به او فکر می کردم در من به طغیان در می آمد . سینه هایم متورم می شدند . نمی
توانستم نفس بکشم . پاهایم درد می گرفت . گویی او در حضورم عریان نشسته است و من
منتظرم تا بیاید و روی تنم دراز بکشد . خودکار آبی روی کاغذ خط می کشید . ناگهان
از جا برخاست . به طرفم آمد دستم را ناخودآگاه بالا آوردم و گفتم : " بشین .
لطفاً بشین ". تکرار کردم "
لطفاً همونجا وایسا! " اما او نزدیک شد . از آنطرف میز خم شد به طرفم . دستش
را روی دست من گذاشت . خودکار را گرفت . کاملاً روی میز خم شد. من خشکم زده بود.
هیچ حرکتی نکردم . دستش را بالا آورد . انگشتانش را به روی لبم کشید . صورتم را
لمس کرد و گونه ها را . داغ شدم . می سوختم . سرش را جلوتر آورد گویی نسیم خنکی در
فصل داغ تابستان بر تن گُر گرفته ام وزیده باشد.
لبانش را روی لبانم
گذاشت و مرا بوسید . لبهایش را روی لبم
گذاشت و دیگر جدا نشد . ناگهان با حرکتی سریع ، دیوانه وار به عقب بازگشت . روی
صندلی نشست . من صورتم سرخ شده بود . قلبم به شدت می زد . آقای دکتر وارد شد . در یک لحظه در باز شد و او داخل آمد.
از روی صندلی بلند شدم و سراسیمه گفتم : "سلام ". سرش را تکانی داد.
نگاهی به پسرک انداخت . او آرام روی صندلی نشسته بود و لبخند بر لبانش داشت . دکتر
پرسید :" چرا جواب ندادید ؟ مدتی ست در می زنم ". گفتم:" صدای
موسیقی بلند بوده نشنیدم ". اما موسیقی در کار نبود . لبهایش را گزید و بیرون
رفت و د ر را بست . روی صندلی ولو شدم . سرم را به پشت صندلی تکیه دادم . سقف را
نگاه می کردم .
نور مهتابی ، سفید
سفید بود . ناگهان حس کردم او کنارم ایستاده است . تا به خودم آمدم دستم را گرفت و
از روی صندلی بلندم کرد . خودش روی صندلی نشست . به راستی که جادو شده بودم . مرا
روی پاهایش نشاند. ابتدا خجالت کشیدم . نمی توانستم کاری بکنم . حتی قادر نبودم
حرف بزنم . میان سینه سترگ او رها شدم . دستهاش را دور کمرم گره زد . سرم را کنار
سرش روی گردنش تکیه دادم . همه بدنم سست و بی اختیار شده بود . اصلاً نگران چیزی
نبودم . اینکه کسی وارد شود و رسوا شوم یا او کیست و چه میخواهد برایم مهم نبود .
گویی سالهاست او را می شناسم . لبهایش را
روی پیشانی ام گذاشت . داغ داغ بودند .
من هم او را بوسیدم
. سرم را بالا گرفتم . گردنم را کشیدم و لبهایش را بوسیدم . دستهایم هیچ قدرتی
نداشتند . روی پاهایم ولو بودند . مدتی هم دیگر را می بوسیدیم . لبهایم را می گزید
. دندانهای تیزی داشت . زبانم را می فشرد . اما حتی یک بار دست به سینه هایم نزد .
فقط مرا در آغوش گرفته بود . احساس کردم نیاز دارم تا دستانش را روی سینه هایم
بگذارد و آنها را بفشارد . اما او مرا در آغوش گرفته بود . درست مثل یک پدر. حتی
لحظه ای حس نکردم که او تحریک شده باشد . آرام بود . خیلی آرام . صدای نفس هایش
منظم به نظر می رسید . هیچ حس تهاجمی در او نبود . خیلی آرام. احساس می کردم این
آغوش که در آن نشسته ام آشناست . یک آغوش امن . خیلی ایمن و گرم . به یادم آمد. او
پدرم بود .
من همیشه در آغوش
پدرم احساس آرامش می کردم . او واقعاً پدرم بود . دستش را از دور کمرم رها کرد .
روسری آبی ام را از سر در آورد . موهایم را نوازش می کرد. شاید یک قرن در آغوش او
بودم . زمان متوقف شده بود. همه جا آرام بود . چشمان او سیاه بودند . آرام بودند .
لبانش بدون التهاب و دغدغه مرا می بوسید . پوستش نرم بود . خراش های روی گردنش را دست می کشیدم . لبخند زد
. زنجیر دور گردنش را از زیر لباسش بیرون کشیدم . و به آن حلقه نقره ای خیره شدم .
زنجیر نقره ای . حلقه نقره ای . وقتی آنرا جلوی چشمانش گرفتم کمی به فکر فرو رفت .
همچنان آرام بود اما حالت نگاهش عوض شد . دوباره به بینهایت فرو رفت .
دستش از روی سرم سر
خورد. بدنش شل شد . سرش به عقب افتاد روی
پشتی صندلی . ترس برم داشت . هنوز لبخندی کمرنگ بر لب داشت . هنوز آرام بود اما
این آرامش فرق می کرد . به نظر آمد مرده است . و براستی مثل یک مرده شد. چشمانش
سیاه و تار به دوردست می نگریست . مرا نمی دید . زنجیر را رها کردم . حلقه روی
سینه اش افتاد. دستهایش آویزان شد . نفسش بند آمدوبعد تند تند به شمارش افتاد. رنگ
صورتش کبود شد . گردنش متورم شد . لبانش انگار نیش خورده باشند باد کردند . اما
همچنان می خندید . هیچ حس و حالتی در خنده اش نبود . انگار لبخند ژوکوند بود روی لب های تصویری از ژوکوند. یک تصویر . من در
آغوش یک تصویر وامانده بودم .تصویری از پسر سیاه موی سیاه چشمی با زنجیری بر گردن
و حلقه ای در زنجیر . نگاهی به اطراف انداختم . همه جا همچنان سپید بود اما این
روشنی برای من کسالت آور شد .
در عرض یک دقیقه
گویی اتاق در حال انجماد بود . گویی وارد دریاچه ی یخ زده ای شده ایم و در حال غرق
شدن هستیم . حس کردم من و او ، در آغوش هم ، عریان ، درون دریاچه یخ شناور هستیم .
زیر یخ ها . آب سرد و او ناگهان لرزید . ترسیدم . خود را به آغوشش فشردم . دستانم
را از پشتش رد کردم و او را به خود فشردم . او سرد و یخ زده بود . لبخندش محو نشد
. چشمانش مرا می دید . هر چه تکانش دادم ، فشردمش ، به خود نیامد . ناگهان وقتی
نومید سرم را روی سینه اش گذاشته بودم و هق هق می گریستم ، سرش تکانی خورد . دستان
مرا از دور کمرش باز کرد . مرا از روی پاهایش بلند کرد . برخاست مرا روی صندلی نشاند.
صندلی را به زیر میز هل داد . پاهایم زیر میز پنهان شدند . روسری ام را روی سرم
انداخت و رفت روی صندلی روبروی میز ، پشت به دیوار سپید نشست و سرش را رو به سقف
بالا برد و لبخندش محو شد .
در باز شد . روسری ام را دستپاچه گره زدم . خانم شیخی
واردشد. ونمی دانم در زده بود یا نه ، به طرف من آمد . نگاهی به کاغذ روی میز
انداخت. نگاهی به من انداخت و کاغذ را از روی میز برداشت . چشمم به نوشته های روی
کاغذ افتاد . علائم مختص به من . مثبت ها و منفی ها و لغات انگلیسی و فرانسوی و
لاتینی . آنرا به دستم داد و نگاهی به پسرک انداخته ، دوباره صورتم را نگاه کرد .
کنجکاو شدم و به پسر دیوانه نگاهی انداختم . روی لبانش رژ لب هایم بود. رژ صورتی
رنگ من . خنده ام گرفت . خانم شیخی اخم کرد . سعی کرد عصبانی شود اما او هم زد زیر
خنده . جلوی دهانش را گرفت و از اتاق خارج شد . در را محکم به چارچوب کوبید.
از جا برخاستم . نگاهی به کاغذ انداختم . بیاد نمی آوردم چه
کرده ام . آیا با او حرف زده بودم . چه کسی این سئوالات را از او پرسیده بود؟ چه
کسی آنها را نوشته بود ؟ اما نه ، من خط خود را می شناختم . هیچ کس غیر از من نمی
توانست آنها را نوشته باشد . اما چه موقعی ؟ ناگهان حس کردم که به هیچ چیز اطمینان
ندارم . به همه چیز شک کردم حتی به حضور او در اتاق . برای لحظه ای از خودم پرسیدم
:" اینجا کجاس ؟" و بلافاصله خنده ام گرفت . مثل دیوانه ها شده بودم .
با خودم حرف زدم . براستی دیوانه شده بودم ، دوباره از جایش بلند شد . دستش را به
طرفم دراز کرد و اشاره کرد . مرا به طرف خودش می خواند . شبیه به کسی که در خواب
راه می رود ، به سوی او رفتم . نشستم . به سرعت سرم را روی شانه اش تکیه دادم .
گفت : " مرا
از اینجا ببر . مرا ازا ین مکان بیرون ببر ". او حرف می زد و من گوش می دادم
. هیچ تحرکی نداشتم . فقط دستم را روی پایش گذاشته بودم و آنرا می فشردم . گوشت رانِ
پایش را گرفته بودم و می فشردم . او حرف
می زد . نگاهم به لبانش بود. از پایین سرم را کج کرده بودم تا صورتش را ببینم .
گفت : " من فرار می کنم ، فقط آدرس خانه ات را بده " . یک دقیقه بعد ،
او در اتاق نبود . من روی صندلی پشت میز نشسته بودم و سرم را روی میز گذاشته بودم
. تا عصر به دنبال وی می گشتند . همه اتاقها را جستجو کردند . و من همچنان توی
اتاق موسیقی ، سرم روی میز بود و گویی مست بودم . انگار که چت شده باشم . در این
عالم نبودم . حس می کردم او به سویم می آید . دستانم را باز می کردم . او در آغوشم
جا می گرفت . مدام این تصویر را میدیدم . من او را در آغوش می کشیدم . هنوز شب
نشده بود . سوار اتومبیل شدم .
جستجو ادامه داشت .
یک ماشین گشت از کلانتری آنجا آمده بود . یک سرباز مرا زیر نظر داشت . دکتر برای
ستوانی توضیح می داد. سر راه خانم شیخی را به ایستگاه اتوبوس رساندم . او مرا نگاه
می کردو می خندید و می گفت : "استغفرالله . خدایا توبه " و هیچ حرف
دیگری نمی زد. متوجه نشدم چگونه مسیر آنجا را تا منزل طی کردم . پیاده شدم . به
سرعت به سوی آپارتمان رفتم . از پله ها بالا می دویدم .
در واحد آپارتمانم
باز بود . روی مبل روبروی پنجره ، او در خواب بود . رو به پنجره . برف می بارید .
همه جا سفید شده بود . صورت او هم سفید شده بود . مثل برف . پوستش شیری رنگ بود
چشمانش را بسته بود . در را بستم . یک شیشه شامپاین آوردم . روبروی او پشت به
پنجره نشستم چند گیلاس خوردم . چشمانم تار می رفت . به زحمت باز نگهشان داشتم ، .
تا او را ببینم . او خیلی زشت بود . دوست داشتنی بود . آرام به پهلو ، رو به پنجره
به خواب رفته بود . پتورا کنار زدم او عریان بود. حتی شورت هم پایش نبود . همه بدنش سفید بود . برخلاف
پوست صورتش که کمی تیره بود . او سفید بود . سینه اش سفید و بی مو . زنجیر و حلقه
بر گردنش بود . دست بردم زنجیر را بگیرم اما ترسیدم . با خودم گفتم نکند دوباره آن
حالت به او دست بدهد؟ ناگهان تلفن زنگ خورد. از جا پریدم سیم تلفن را از دوشاخه
کشیدم . در خانه را قفل کردم . موبایلم را خاموش کردم .
پرده ها را کشیدم .
خانه سرد بود . بخاری و شومینه هر دو خاموش بودند. روی مبل جای یک نفر بود . فقط
یک نفر . لباسهایم را کندم و عریان شدم . حتی شورتم را هم در آوردم . شیشه شامپاین
را تا ته سر کشیدم . خودم را کنار او ، نه... روی او ، روی مبل جا دادم . آنقدر
فشارش دادم تا برای من جا باز شد . و این باعث شد بیدار شود . چشمانش را باز کرد .
در فاصله یک سانتی متری، صورت مرا دید . لبخند زد . پتو را روی هر دوی ما انداخت
دستش را زیر سرم داد . در آغوشش جا گرفتم . تا امدم ارام بگیرم از جا برخاست . به
سمت پنجره رفت . پرده ها را کنار زد . برف می بارید . خود را به شیشه ها چسباند.
صورتش را روی شیشه کشاند . لبخند می زد .
سرش را به سوی من
می چرخاند . دستانش را از هم باز کرد و به شیشه چسباند .به نظرم رسید احساس خوبی
دارد . منتظر بودم او بیاید اما نیامد . خود را دیوانه وار به شیشه می مالید . برف
به سختی می بارید . چیزی دیده نمی شد مگر سپیدی برف که می بارید . پیوسته می بارید
. از روی مبل بلند شدم . از پشت او را در آغوش کشیدم . او خود را به سرمای شیشه
می کشاند و من خود را به گرمای تن او . سرم گیج رفت و افتادم . چشمانم را به زحمت
باز نگه داشته بودم . مرا در آغوش کشید و به سوی اتاق خوابم برد . روی تخت دراز
کشیدیم . کنار من روی سینه دراز کشید . او به روی پشت نخوابید . دستش را روی سینه
ام انداخت . مرا به طرف خودش کشاند .
هرگز حس نکردم که
او تحریک شده باشد . سرم را به سرش چسباندم . او را بوسیدم . مست بودم . خیلی داغ
بود . خود را از زیر دستش بیرون کشیدم . به روی پشتش خزیدم او را در آغوش کشیدم . موهایش را کنار زدم و صورتش را
بوسیدم . نتوانستم او را به پشت برگردانم . همانطور روی شکم به خواب رفت . به نظر آمد
قرن هاست که خوابیده است . لبخند بر لب داشت . خودم را به او می کشاندم . خنکم می
شد . من داغ بودم . سینه هایم را روی پشتش می کشیدم . او خواب بود . کنارش دراز
کشیدم . دستهای بزرگی داشت . آنها را روی سینه ام می کشیدم. بی جان بودند . انگار
مرده اند . انگار او قرن هاست که مرده است لبخند بر لب داشت . اما نفس نمی کشید .
هر لحظه مستی ام بیشتر و بیشتر می شد . مثل بره ای که مادرش
مرده باشد به دنبال
پستان های شیری اش می گشتم . از این سوی
لاشه به آن سو. اما او مرده بود. دیگر شیری نداشت و من تشنه ام بود ، گرسنه ام بود
. هوای گرمی بود و عطش مرا می کشت . گویی در جهنم باشم . اما او در خواب آرام بود .
بیدار نمی شد تا مرا در آغوش بکشد می ترسیدم بیدارش کنم . و من ناگهان خوابم برد .
یک خواب طولانی و شیرین . وقتی بیدار شدم او تقریباً با همه جسمش روی من بود .
پاهایش میان پاهای من بود . سینه اش روی سینه ام بود . دستانش گره خورده به دستانم
. اما او باز هم خواب بود . در پاهایم درد خفیفی حس می کردم . کمرم درد می کرد.
سینه هایم شل و وارفته بودند . بوی عرق می آمد . عرق تن . موهایش روی سینه ام
ریخته بود .
سرش را خمیده روی
سینه و گردنم گذاشته بود . زنجیرش روی سینه ام بود . پاهایم درد گرفتند. وزن زیادی
داشت . درست مثل یک جسد بی حرکت روی من افتاده بود. سرش را چرخاندم . روی صورتش
لبخند بود . چشمانش بسته بودند . موهایش خیس بودند. خیس از عرق . آرام او را به
کنار زدم . به پشت خواباندمش . ملحفه ای روی پاهایش انداختم . دوباره روی او دراز
کشیدم . تنم درد می کرد . کمرم درد می کرد همانطور عریان ،آرام آرام ، در حالیکه درد شدید خوشایندی
داشتم ، به حمام رفتم . دوش گرفتم . دستی به تنم کشیدم . پوستم شفاف شده بود. توی
آینه زیبا به نظر می رسیدم . خیلی زیبا .
حوله را دورم گرفتم
. به طرف اتاق خواب رفتم حوله را از دور کمرم باز کردم . عریان و خیس به طرف تخت
رفتم . امااو روی تخت نبود . تمام خانه را گشتم لباس پوشیدم و از خانه خارج شدم .
همه ی واحدها را به دنبال او یکی یکی گشتم . بیرون برف بند آمده بود . ناامید به
خانه بازگشتم و روی مبل ولو شدم. صدایی شنیدم . صدای ضربه های آرام به شیشه . به
طرف پنجره رفتم. همه جا سفید شده بود . هیچ لکه سیاهی نبود مگر یک کلاغ سیاه . با
نوکش به شیشه ضربه می زد . دور گردنش ، یک زنجیر نقره ای بود . به سرعت پنجره را
باز کردم . وارد بالکن شدم . کلاغ خیلی آرام پرواز کرد . گویی به من لبخند می زد .
چشمانش سیاه بود . زنجیر از گردنش افتاد
روی برفها . آنرا برداشتم . زنجیر داغ بود . خیلی داغ . کلاغ در سپیدی
آسمان و زمین ، تنها نقطه سیاه بود . بال می زد . خیلی آرام بال می زد و از من دور
می شد .
در میان سپیدی مطلق
، تنها او دیده می شد . و او در میان ابرهای سفید ، گم شد . آنقدر بالا رفت که
سپیدی او را در خود محو کرد. وارد خانه شدم . پنجره را بستم . روی مبل نشستم و
زنجیر را به گردنم انداختم بوسه ای بر حلقه نقره ای زدم . چشمانم را بستم .
دو سال از آن ماجرا می گذرد . دخترم ، دختر کوچکم مرا مامی
صدا می زند. و همیشه یک سوال تکراری از من می پرسد : "مامی پس کلاغ کی می یاد ؟ پس کلاغ کی می یاد ! پس
کلاغ کی می یاد ؟ ". و من همیشه یک داستان تکراری برای او گفته ام . داستان
کلاغ شورشی را .
و من ، مدام از خود می پرسم : " کلاغ شورشی من ، پس کی
می آیی ؟ ".
(راستی ، اسم آن دختر روانپزشک ، هلن بود .)
22 دیماه 1384 ( R.C)
